کارزار علیه معافیت از مجازات، ولایت خوست-۱۳۹۳

قتل آخرین شکل سانسور

از سال ۱۳۷۳ هجری خورشیدی تا اکنون ۴۶ خبرنگار، نویسنده و دست اندرکار رسانه‌های خبری جان خود را در افغانستان از دست داده‌اند که از آن جمله ۲۹ تن هدف قرار گرفته‌اند و به قتل رسیده‌اند که بیشتر آن‌ها به خاطر کارشان هدف قرار گرفته‌اند.

افزون براین، طی این مدت به ویژه پس از سقوط رژیم طالبان شماری از خبرنگاران نیز بر اثر تیر اندازی و یا در جریان جنگ زخمی شده و صد‌ها تن دیگر مورد خشونت فیزیکی قرار گرفته، تهدید گردیده و یا برخی هم ناچار به ترک کشور شده‌اند.

نا‌امنی و ترس از خطر جانی هنوز هم یک تهدید جدی علیه خبرنگاران به ویژه در مناطق جنوبی و شرقی هم مرز با پاکستان به شمار می‌رود و بسیاری از خبرنگاران به ندرت می‌توانند بخاطر پوشش مستقیم یک رویداد در خارج از شهر‌ها حضور یابند.

طالبان، گروههای مسلح غیر مسئول و افراد زورمند محلی عمده‌ترین عوامل ایجاد ترس در میان خبرنگاران و فعالان رسانه‌ای می‌باشد که به سانسور روز افزون دامن زده‌اند.

این فرهنگ معافیت از مجازات است که منجر به آسیب دیدن آزادی رسانه‌ها و محدودیت شدید آزادی بیان می‌گردد و باید با آن مبارزه شود.

منظور ما از فرهنگ معافیت از مجازات چیست؟

فرهنگ معافیت از مجازات زمانی خلق می‌شود که به حق آزادی خبرنگاران در پیشبرد فعالیت حرفه ای شان احترام نشود و بخاطر آن به قتل برسند و یا کشته شوند اما عاملان این جنایات مورد پیگرد قرار نگیرند.

فرهنگ معافیت از مجازات برای افرادی که از آزادی بیان به عنوان یکی از حقوق بنیادی خود استفاده می‌کنند یک فضای ناامن ایجاد می‌کند و به سرزمینی منتهی می‌شود که مردم نتوانند اظهار نظر کنند؛ جایی که انتقاد‌ها سرکوب می‌شوند؛ جایی که اجازه داده نمی‌شود پرسش‌های سخت پرسیده شود؛ جایی که زورمندان به چالش کشیده نمی‌شوند و در نتیجه این سرزمین به جایی تبدیل می‌شود که آزادی بیان به مرور زمان سرکوب شده و فعالیت آزاد رسانه‌ای به شدت محدود می‌گردد.

فرهنگ معافیت از مجازات زمانی خلق می‌شود که افرادی به حق آزادی بیان دیگران احترام نکنند و یا آن را زیر پا گذارند و بخاطر آن مورد پیگرد قرار نگیرند.

فرهنگ معافیت از مجازات برای افرادی که از آزادی بیان به عنوان یکی از حقوق بنیادی خود استفاده می‌کنند یک فضای ناامن ایجاد می‌کند و به سرزمینی منتهی می‌شود که مردم نتوانند اظهار نظر کنند؛ جایی که انتقاد‌ها سرکوب می‌شوند؛ جایی که اجازه داده نمی‌شود پرسش‌های سخت پرسیده شود؛ جایی که زورمندان به چالش کشیده نمی‌شوند و در نتیجه این سرزمین به جایی تبدیل می‌شود که آزادی بیان به مرور زمان سرکوب شده و فعالیت آزاد رسانه‌ای به شدت محدود می شود.